oturma odası.

11 Temmuz 2012 Çarşamba

Son,

Boş versene.
Hadi bu seferlik.
Kendime gelmek gibi,
Bir amaç yok
Denememeyi deniyorum.
Bunu denemelisin,
Beni sev isterdim.
Boş versene.
Ne de olsa,
Sahip olabilirsin.
Yalnız hissediyorum.
Kısacası; her zaman ki gibi.
Sigaramı söndürürken;
Öyle söndüğümü hissettim.
Hadi ama!
Gelsene; yaklaşmadan.
Özledim demek cesaret işi.
Ve bende c'si bile bulunmaz.
Avuçlarında; parmak uçlarımı hissetmeni,
İsterdim.
Ya dünya gibi kendi etrafımızda dönmek zorunda olsaydık?
Söz uçar;  yazıları da ben silerim.
Geriye; hiç kalır.
Sen her şey olabilmeyi nasıl başardın?
Sus. Öğrenmek istemiyorum.
Sevmek; kendi etrafında dönmek zorunda olmaktan zor.
Ve ben seni seviyorum.
Çaresizliğim; oradan belli  oluyor mudur?
Giydiğin şarkılar; sana iki beden büyük.
Parmak izlerimiz; birbirini tamamlıyor.
Ama bunu; bilmemiş ol.
Seninle ilgili şeylere nokta koymak.Yapamam.
Bu yüzden;
Son,

03.21-11 Temmuz

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder