münasip bir dil.

oysa sevgiye inanmıştık. değil mi
güçsüzlüğümüzün gücüne
ölüme ve sevdaların ölümsüzlüğüne
kredi kartı borçlarına ve vade farksız otuz altı ay takside
başarabilirdik. ki muhtemelen başaramazdık.

bu mümkündü. değil mi?

her an çıkabilirdi bir savaş ve ölüler toparlanamazdı
her an solabilirdi çiçekler ve çocuklar
her an bir annenin gözyaşı ıslatabilirdi dünyayı
her an kardeş katli, taht kavgası ve fetret devri

bu mümkündü. değil mi?

bitmemiş şiirler toprağa gömülebilirdi
nefessiz bedenlerle
ablada malum olurdu fanilik ve mahşer

bu mümkündü. değil mi?

oysa sevgiye inanmıştık. değil mi
güçsüzlüğümüzün gücüne
ölüme ve sevdaların ölümsüzlüğüne
ki beşiktaş’ın bu hafta puan kaybetmesi kadar muhtemeldir
tanju okan dinlerken mesela, şarkının tam ortasında
hayal kurarken vesaire bulutların koynunda
şiir yazarken belki de
berbat olduğunu fark edemeden
ölebilirdik. değil mi
ve mutlaka olurdu cenaze namazımızı abdestsiz kılanlar

bu mümkündü. değil mi?

pazar kahvaltıları toplanmamışken henüz

gazetenin spor sayfalarını okuyamadan

ölebilirdik. değil mi
işte o vakit beraber
bulaşıkları makineye yerleştiremediğimize çok üzülürüm!

bu mümkün müydü? değildi

lütfen anneme anlatın bunları münasip bir dille
inanmasın öyle konu komşunun her dediğine
ve ölmek, yaşamak kadar ciddi bir mesele
geceleri en çok kuşları özlüyorum nedense
her çocuk masum ve e’ler yarım kafiye


batuhan durak.
2013.